Je zal maar vanaf het begin van je carrière met passie je werk mogen uitvoeren, dat 33 jaar doen en dan alsnog een andere droom gaan volgen om daar ook met passie te werk te gaan. Jos Veltjen, chauffeur bij Tours heeft dit letterlijk en figuurlijk gedaan. Na 18 jaar ploegleider te zijn geweest en 33 jaar bij de vrijwillige brandweer begint het bij Jos toch te kriebelen hoe het zou zijn om een andere passie uit te voeren, die als buschauffeur.
Wanneer we Jos treffen bij de wasstraat op het terrein van Tours, snappen we gelijk waarom hij een nieuwe passie is gaan volgen. ‘Kom op, stap in’, laat Jos buiten bij de deur van de bus weten. ‘Dan gaan we gelijk naar mijn andere passie waar ik jarenlang met hart en ziel heb gewerkt’. We rijden met een dubbeldekker vanaf de parkeerplaats bij de Spitsstraat naar de brandweerkazerne in Raalte. Gelijk merk je dat Jos een veilig gevoel overbrengt en het voertuig onder controle heeft. ‘Ik heb bijna alle rijbewijzen op zak en de achterkant van mijn rijbewijs is bijna helemaal gevuld. Ik heb ook mijn vrachtwagenrijbewijs en zou je denken dat het besturen van een touringcar toch hetzelfde moet zijn. Toch is dat niet zo. Je moet bij een touringcar goed in de gaten houden dat je als bestuurder voor de wielen zit en bij een vrachtwagen zit je boven de wielen. Dat maakt het qua sturen toch heel wat anders’.
Jos is in januari 2025 gestart bij TCR, zonder busrijbewijs en moest eerst dit ‘papiertje, inclusief code 95’ zien te halen, maar in mei 2025 was hij klaar met de opleiding en had hij ook dit bewijs op zak. ‘Het is enorm fijn dat TCR een eigen academy heeft voor het opleiden van chauffeurs’, laat Jos weten terwijl we het terrein bij de brandweerkazerne oprijden. ‘Renate Jonker heeft me heel goed begeleid en toen ik haar liet weten dat ik bij de vrijwillige brandweer van Raalte zat, bleek dat we genoeg gesprekstof hadden. Tijdens de opleiding hebben we het hier vaak over gehad’.
Op het plein bij de kazerne staan enkele oud-collega’s Jos op te wachten als hij met het enorme voertuig voor komt rijden. Wanneer we uitstappen, loopt hij naar z’n oud-collega’s en wordt iedereen hartelijk ontvangen. ‘Het klinkt misschien raar, maar als ik hier kom, voelt het een beetje als thuiskomen’, zegt Jos terwijl hij tussen de brandweerlieden staat. ‘Jarenlang heb ik met dezelfde mensen gewerkt, lief en leed gedeeld als het ware. Al heeft iemand anders mijn functie als ploegleider overgenomen, toch is er bijna niets veranderd na mijn vertrek’.
Beroepsmatig heeft Jos zijn vak uitgeoefend bij risicobeheersing. Dit werk heeft vooral te maken met ‘voorkomen van brand’. Hoe bijvoorbeeld bepaalde dingen risicoverhogend zijn bij brand en hoe men kan voorkomen dat vuur nog sneller om zich heen kan verspreiden. ‘Heel veel mensen beseffen niet wat de gevolgen zijn wanneer iets niet goed geïnstalleerd is’, vertelt Jos met passie over zijn vorige beroep. ‘In mijn functie ben ik bij heel veel gebouwen geweest waar vaak geen rekening is gehouden met het feit wanneer er brand uit zou breken. Zaken waarvan eigenaren dachten dat de opstelling in het gebouw wel goed zou staan. Veel mensen hebben geen idee waar ze bij brandbeveiliging aan moeten voldoen. Ik vraag dan met regelmaat waarom dan ‘dit’ hier staat en waarom ‘dat’ daar is. Ik hoop dat mensen met deze vraagstellingen over brandveiligheid gaan nadenken. Hoe ze bij een brand uitbreiding ervan kunnen voorkomen’. Ook bij nieuw te bouwen gebouwen wordt een expert van risicobeheersing erbij gehaald en kwamen ze ook bij Jos uit. ‘Bij gebouwen die dan nog gebouwd moesten worden, liet ik wel eens weten waarom die deur nou precies daar moest zitten en niet op een andere plek om een snellere vluchtroute te krijgen bij het uitbreken van brand. Het is dan fijn te weten dat erover wordt nagedacht en dat de tekening van het gebouw wordt aangepast op advies van de expert’.
Maar qua preventie blijft het niet alleen bij gebouwen. Ook werd Jos ingezet bij verschillende evenementen die elk jaar worden gehouden, zoals het Dickensfestijn, Stöppelhaene en Ribs & Blues. Bij sommige evenementen moet je elk jaar weer opnieuw een preventieonderzoek houden en worden de vluchtwegen onder de loep genomen. Bij de meeste evenementen denken ze gelukkig wel na over brandpreventie. Als ik tegen een organisatie zeg dat ‘dat item’ beter daar kan hangen of de vluchtweg beter daar kan zijn, dan weet ik haast wel zeker dat dit ook gebeurt. Deze organisatie neemt dan ook mijn advies ter harte’. Ik had in de loop der jaren een goede verstandhouding met organisatoren opgebouwd.
Jos geeft aan dat na de brand in 2000 in Volendam elke gemeente sindsdien een preventiemedewerker had. ‘De regels voor brandpreventie zijn er altijd geweest, alleen werd het voor de brand in Volendam niet zo goed gecontroleerd, maar nadien zijn de controles behoorlijk aangescherpt’, laat Jos weten. ‘Het heeft mijn werk wel beïnvloed. Soms wekte je lichtelijk irritatie op bij de beheerders van de gebouwen of degene die een festijn organiseren. Maar toch doe je het om persoonlijk leed te voorkomen. Nu zijn de mensen er wel aan gewend’.
“Het klinkt misschien raar, maar als ik hier kom, voelt het een beetje als thuiskomen,”
Eigen veiligheid staat bij de brandweer voorop en dat weet Jos maar al te goed. ‘Ten tijde dat ik ploegleider was bij de brandweer, was het voor mij belangrijk dat als ik met 6 personen naar het incident ging, ook met 6 personen terug zou komen. Het redden van mensen en de situatie onder controle krijgen is het belangrijkste in dit vak, maar jezelf vooropstellen en veiligheid staat helemaal bovenaan. Met hetzelfde aspect werk je bij TCR als chauffeur. De veiligheid van de passagiers moet zowel bij de heen- als de terugrit voorop staan, maar jouw veiligheid gaat boven alles’.
Hoe Jos zijn weg bij TCR heeft gevonden, is ook een opmerkelijk verhaal. Het was voor hem namelijk niet zo dat hij van de ene op de andere dag heeft gedacht: “Ik ga nu bij TCR solliciteren”. TCR kwam al tijdens zijn werk bij de brandweer in het vizier. ‘Eens in de zoveel tijd gingen we naar het buitenland om daar een opfriscursus bij te wonen en kon niet iedereen gelijk daarbij zijn. Een volgende ploeg werd dan door TCR Tours gebracht en ging een andere ploeg weer mee terug. Daarbij ben ik in gesprek gekomen met een chauffeur van TCR Tours en na die informatie was ik ervan overtuigd dat ik mijn kans moest gaan wagen bij dit bedrijf’. De gesprekken met Bas waren positief en wist Jos in amper een half jaar z’n rijbewijs voor de touringcar te halen en is de andere passie voor werk begonnen. ‘Als kind droomde ik ervan om brandweerman of buschauffeur te worden’, vertelt Jos met een glimlach. ‘Brandweer werd het, maar de gedachte om buschauffeur te worden bleef altijd kriebelen. Na m’n intakegesprekken bij TCR Tours heb ik op latere leeftijd mijn ontslag ingediend bij mijn vorige werkgever om te starten aan mijn andere passie. Niet iedereen doet dat, maar TCR Tours gaf mij het gevoel dat ik hier wel op mijn plek ging zitten. Dat ik op de touringcar met veel plezier en passie mijn laatste werkjaren wel zou kunnen uitzitten’.
Het maakt Jos helemaal niet uit wat hij op z’n touringcar mag uitvoeren. Of het nu een dagtocht is, een schoolzwemmenrit of een verre reis, voor Jos is iedere werkdag weer een dag die hij met veel plezier uitvoert. ‘Ik houd van de wisseling van ritten’, vertelt Jos enthousiast. ‘Elke rit zijn er weer andere mensen die je vervoert, waarbij de gesprekken ook verschillend zijn. En het is toch prachtig wanneer iemand naast je komt zitten in de bus waar je een goed gesprek mee kan voeren terwijl je aan het sturen bent over de weg.
Dat is nou juist het fijne van dit ‘vrije beroep’. Je voelt je vrij door over de weg te rijden en mag daarnaast ook nog een leuk gesprek voeren over van alles. Hoe mooi wil je je beroep hebben?’
Met zijn functie als beroepschauffeur legt Jos ook de nadruk bij de uitdrukking “Gastheer op wielen”. Het stukje extra als chauffeur bij de touringcar is een belangrijk aspect voor Jos. ‘We noemen dit de 9+ van het bedrijf’, vertelt Jos hierover. ‘Het zijn de extra dingen die je als bedrijf uitvoert bij een rit. De passagier het gevoel geven dat ze welkom zijn in de bus door bij de deur te staan. De passagier in een schone bus te laten stappen of een veilig gevoel te geven tijdens de rit.
Vooral als er verkeersdrukte is, moet je als chauffeur je ogen op de weg houden en komt een gezellig gesprek op de tweede plaats. Dit allemaal hoort tot de service die je als chauffeur kan bieden’. De overstap van de brandweer naar TCR Tours heeft wel de nodige impact gehad op z’n werktijden en de thuissituatie. Had je in je vorige functie exacte werktijden, bij je baan als touringcarchauffeur ligt dat anders. ‘Het was in het begin enorm wennen met de werktijden’, laat Jos weten. ‘Jarenlang waren mijn werktijden gelijk en was ik ieder weekend vrij. Met mijn passie als buschauffeur is dat veranderd. De werktijden zijn variabel en moet het weekend er soms ook aan geloven.
Soms ben ik met een verre rit enkele dagen weg en soms start ik vroeg in de ochtend of ben ik laat in de avond weer terug. Het is even aanpassen in mijn privéleven, maar dat heeft inmiddels ook z’n draai gevonden’.
Jos woont met z’n vrouw in Raalte en heeft samen drie kinderen die allen al het huis uit zijn en ieder een eigen huis hebben. Voor Jos is het fijn dat al zijn kinderen goed terecht zijn gekomen. Des te meer houdt hij, naast zijn gezin, tijd over om zijn hobby uit te oefenen. ‘Ik speel al jaren trompet in de band ‘Tismawajewendband’. Het is telkens weer een plezier om op Stöppelhaene te mogen spelen en een ander uitje waar ik elke keer weer naar uitkijk is Oeral op Terschelling. Ik vind het met mijn werk als buschauffeur helemaal geweldig dat ik af en toe mijn groep in de bus naar een optreden mag brengen. Mooier kan je het, wat mij betreft, niet krijgen’.
Muziek is heel belangrijk geweest in het leven van Jos. Naast dat hij in een cabaretgroep heeft gezeten, is ook zijn familie heel muzikaal. ‘Mijn broertje is ook muzikaal en schrijft zelfs muziekstukken, wat leidt tot een familieconcertje. Met de muziek wordt ook mijn vrije tijd goed besteed.’
Jos kan oprecht zeggen dat hij tevreden is met zijn wereldje waarin hij nu leeft en heeft geleefd. ‘Bij de brandweer kan ik gerust zeggen dat het een klein wereldje was waarin je leeft en waarmee je te maken krijgt’, vertelt Jos als laatste wanneer we met de touringcar weer terugrijden naar Tours. ‘Als touringcarchauffeur bij TCR kom je in een grote wereld terecht door beroepsmatig door het land te rijden en soms ver daarbuiten. Mijn functie als bevelvoerder bij de brandweer heb ik met passie uitgevoerd, maar met mijn carrièreswitch naar TCR heb ik geen enkel moment spijt gehad. Ik ga iedere werkdag vol passie aan het werk’.
