Wat als je na jarenlang hard werken de knoop doorhakt, je bedrijven verkoopt en je, als blijkt dat helemaal stilzitten ook niet bij je past, zoekt naar werk dat je rust geeft en waarbij je voldoening uit de werkzaamheden haalt? Wanneer je het ‘lef’ hebt om enkele jaren voor je pensioen nog een nieuwe uitdaging aan te gaan? Hans Stenvert, nieuwe chauffeur bij TCR Raalte, heeft er kort over nagedacht voordat hij die stap waagde. Tot op heden heeft hij nog geen enkele dag spijt gehad. ‘Ik heb in mijn carrière heel wat leuke banen gehad en moet toegeven dat ik vooraf niet had verwacht dat deze baan zo leuk zou zijn’, laat Hans als eerste in dit interview weten. ‘Het is vooral de dankbaarheid en de waardering van de klanten die mijn dag helemaal compleet kunnen maken’.
Hans, die de leeftijd van 61 heeft bereikt, werd geboren in Deventer. In z’n jonge jaren en jeugd heeft hij de nodige omzwervingen gemaakt. “Door het werk van mijn vader zijn we via Markelo, Weert en Nederweert (Limburg) uiteindelijk terechtgekomen in Haren (Groningen), waar ik de laatste jaren van de lagere school en daarna de middelbare school heb gevolgd, voordat ik ben gaan studeren in Enschede.”
Hans studeerde Bestuurskunde aan de Universiteit in Enschede, maar heeft daar verder niet veel mee gedaan. ‘Ik heb ook nauwelijks gesolliciteerd op dit vakgebied’, laat Hans weten.
‘Ik werd na afronding van mijn studie namelijk vrij snel gevraagd door uitzendorganisatie Adecco om een opleiding tot manager te volgen. Daarna ben ik 4 jaar manager geweest bij de vestigingen van Adecco in Emmen en in Zwolle’. Hans is al die tijd wel in Enschede blijven wonen en reed elke dag naar Emmen of naar Zwolle.
Na die 4 jaar bij Adecco solliciteert Hans naar een functie bij de KNVB. ‘Ik werd aangenomen in het managementteam van de KNVB’, vertelt Hans met een glimlach. ‘Hoe mooi wil je het hebben! Als je 30 jaar bent, de jongste manager wordt van de KNVB en daardoor van je hobby je werk kan maken, dan moet je toch je droombaan hebben gevonden’.
Om niet vele uren daags achter het stuur door te brengen, besluit Hans samen met zijn Jacqueline te verhuizen naar Zwolle. ‘In Zwolle zijn we niet lang blijven wonen, omdat na een reorganisatie de afdeling van de KNVB die in Zwolle zat, ging verhuizen naar Deventer. Een logische optie was dan ook een woning zoeken in Raalte, die ik dan ook wist te vinden’. Een aantal jaren is het geweldig werken voor Hans. Maar naast alles wat met voetbal te maken heeft, komen er ook andere dingen bij kijken. ‘Het was niet alleen maar voetbal hoor’, laat Hans weten. ‘Je kreeg ook te maken met de nodige randzaken en voor een deel was het een functie als ieder ander, met alles wat bij het leidinggeven aan een team van 40 man komt kijken. Het werk is fantastisch bij de KNVB, maar het betreft meer dan alleen het plezier in de sport. De functie was veeleisend en je was zowaar “dag en nacht” bezig met je hobby en werk. Misschien juist wel omdat het óók je hobby was. Ik heb een geweldige tijd gehad bij de KNVB, had het voor geen goud willen missen, maar op enig moment was ik wel toe aan wat anders’.
Het verzekeringsbedrijf van de ANWB, Unigarant in Hoogeveen, werd zijn volgende baan toen de commercieel directeur hem daar vroeg toe te treden tot de afdeling marketing. 7 jaar lang werkt Hans daar met veel plezier in een functie op het snijvlak van marketing en verkoop en doet hij vooral veel ervaring op in verkooptrajecten en onderhandelingen met grote nationale en internationale bedrijven. ‘Na die periode bij Unigarant, waar ik veel heb geleerd, werd de uitdaging minder interessant en ben ik weer om me heen gaan kijken’, laat Hans weten over deze periode. ‘Ik had op zich de afdeling waar ik verantwoordelijk voor was goed op de kaart gezet en als dat eenmaal goed loopt, gaat de druk van de functie af. Tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik heb dat mijn hele loopbaan gehad, dat na een periode van zo’n 7 jaar het tijd werd voor een nieuwe uitdaging; ik wilde niet op de automatische piloot m’n werk doen’.
Via zijn opgebouwde netwerk wordt Hans dan gevraagd voor een functie in de verkoop bij een interieurbouwer in Varsseveld, met name om de inmiddels opgedane ervaring in verkooptrajecten met internationale bedrijven. Al vrij snel echter trekt Harmeling Interieurs in Rijssen bij Hans aan de bel als men daar op zoek is naar iemand voor de functie van commercieel directeur.
Harmeling houdt zich dan met name bezig met het ontwerpen, produceren en monteren van maatwerkinterieurs voor winkels en verzorgt o.a. het interieur van de winkels van Rituals over de hele wereld, en ook het interieur voor de Pearl Opticien-winkels. Maar ook winkels als bijvoorbeeld Ter Haar Mode en Inmind in Raalte en de inrichting van het nieuwe gemeentehuis van Hengelo werden door Harmeling gerealiseerd.
Hans had het al snel enorm naar zijn zin bij Harmeling. Het bleek een bloeiend bedrijf dat snel verder groeide en ook de cultuur van het bedrijf, de cultuur van een écht familiebedrijf, sprak enorm aan. “Toen ik in 2008 de gelegenheid kreeg om het bedrijf over te nemen, heb ik dat met beide handen aangepakt. Achteraf een hele beroerde timing… Letterlijk twee weken na de overname brak een wereldwijde economische crisis uit waar voor geen enkel bedrijf aan te ontkomen viel’, herinnert Hans zich maar al te goed.
‘Amper twee weken was ik directeur-eigenaar van een bedrijf met, op dat moment, 80 mensen in dienst toen de economische crisis uitbrak. We hebben enorm ons best moeten doen om ons hoofd boven water te houden. Ik liep tegen problemen aan om mijn personeel in dienst te kunnen houden nu er veel minder werk binnenkwam. Overal om ons heen gingen bedrijven failliet door de crisis en dit bracht veel zorgen en stress met zich mee. Daarbij wogen voor mij met name de zorgen voor het personeel en de gezinnen daarachter heel zwaar. Ik moet toegeven dat ik wel nachten wakker heb gelegen of de crisis het einde van het bedrijf zou kunnen betekenen, maar ik ben er enorm trots op dat we deze periode hebben overleefd’.
De economische crisis heeft ook veel impact gehad op het privéleven. ‘Je hebt als directeur-eigenaar heel veel verantwoording en zeker in moeilijke tijden moet je altijd bereikbaar zijn. Dit geldt 24 uur per dag, 7 dagen per week, ook in je vrije tijd. De telefoon staat altijd aan, de verantwoordelijkheid is er continu en dat heeft natuurlijk ook zijn invloed op je privéleven, ook omdat ik de zorgen thuis niet echt los kon laten’, zegt Hans terugdenkend aan die tijd.
‘Toen zich de kans voordeed voor een nieuwe compagnon in het bedrijf in 2017 is in goed overleg de helft van de aandelen overgedragen. Harmeling was ondanks de crisis sterk gegroeid en telde inmiddels 120 personeelsleden verdeeld over 2 bedrijven in Rijssen en Oirschot.
Eind 2019 besluit Hans de bedrijven volledig te verkopen aan zijn compagnon. ‘Het was het geschikte moment om een stapje terug te doen en in 2020 heb ik de aandelen overgedragen. Met de gedachte dat ik nog 2 jaar zou aanblijven om het allemaal soepel te laten verlopen. Slechte timing, want twee dagen later gebeurde wat niemand zag aankomen: Nederland ging als gevolg van de coronapandemie volledig op slot en de eerste lockdown was een feit. De economie en ook de afzetmarkt van zijn bedrijf Harmeling stortten volledig in. Ik zou uiteindelijk tot oktober 2020 aanblijven; ik kon en wilde niet vertrekken midden in die zware periode. Daarna ben ik parttime nog twee jaar gebleven, vooral om twee grote internationale klanten te behartigen.’
Rond oktober 2022 was het tijd om definitief te vertrekken bij Harmeling. ‘Hoewel het mijn bedoeling was het na de verkoop van de bedrijven “rustig aan te doen”, wilde ik ook niet helemaal niets meer doen. Rond de zomervakantie van 2022 ben ik weer om me heen gaan kijken voor een nieuwe uitdaging. Niet meer een functie met veel eindverantwoordelijkheid, maar iets wat ik gewoon leuk zou vinden om te doen, zonder te veel stress.’
Hans startte in september van dat jaar met de opleiding tot zelfstandig trouwambtenaar, iets wat al langer in zijn hoofd zat. ‘In mijn carrière heb ik veel in het openbaar gesproken en daarbij werd mij regelmatig gezegd dat ik daar “iets mee zou moeten doen”. De functie van trouwambtenaar paste dan ook precies in mijn straatje.’
Na de opleiding reageert Hans op een vacature bij de Gemeente Hof van Twente en wordt hij benoemd tot Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Het blijkt een schot in de roos. ‘Ik vind het echt geweldig om deze functie te mogen uitoefenen, had nooit gedacht er zoveel plezier aan te beleven.’
In zijn werk als trouwambtenaar is Hans zeker niet traditioneel. ‘Ik spreek vaak over Trouwen 2.0: een persoonlijke ceremonie waarin ik vooral verhalen vertel, geïnspireerd door het bruidspaar. Ieder paar krijgt zijn eigen unieke verhaal, met een lach en een traan.’ Inmiddels weten ook bruidsparen buiten de Gemeente Hof van Twente hem te vinden, met huwelijken in onder andere Raalte, Wijhe en Deventer.
Omdat Hans per jaar ongeveer tien paren trouwt en vooral in de periode april tot oktober actief is, houdt hij veel vrije tijd over. Via via hoort hij over TCR. Hij trekt de stoute schoenen aan en solliciteert als chauffeur. ‘Vanaf mijn eerste introductiedagen met Gerda en Joop voelde het goed. Ik wist meteen dat ik hier nuttig kon zijn én gelukkig zou worden in mijn werk. Tot nu toe heb ik geen moment spijt gehad van mijn keuze.’
‘De verscheidenheid aan klanten en doelgroepen maakt het werk afwisselend en geen dag hetzelfde. Natuurlijk heb ik voorkeuren, dat lijkt me logisch. Vooral de dankbaarheid van oudere klanten vind ik prachtig, maar ik probeer iedereen dezelfde professionele en positieve houding te geven. Thuis merken ze dat ook, omdat ik met leuke verhalen thuiskom.’
Hans vindt het fijn om niet langer een leidinggevende rol te hebben en voelt zich thuis tussen collega’s die hem warm hebben ontvangen. Hij heeft veel respect voor hen gekregen. ‘Het is niet alleen een klant van A naar B brengen. Er komt zoveel meer bij kijken. Je moet luisteren, soms ben je een soort psycholoog, opvoeder of zelfs politieagent. Je krijgt met allerlei situaties te maken. Dit beroep wordt door de samenleving zwaar onderschat.’
Met de werkzaamheden die Hans als chauffeur verricht heeft hij de laatste jaren voor zijn pensioen een goede keuze gemaakt. Hoewel hij in z’n loopbaan veel verschillende functies in hele verschillende omgevingen heeft vervuld zit hij (ook) bij TCR op z’n plek. ‘Ik geloof erin dat je in je loopbaan keuzes moet maken waar je gelukkig van wordt, je hart moet volgen’, zegt Hans als laatste. ‘De keuze om bij TCR te gaan werken heeft mij rust bezorgd en plezier. Ik was met feestdagen nooit gewend om te werken maar nu heb ik met de kerstdagen voor het eerst gewerkt. En als klanten je dan bedanken en erbij zeggen: “Dankzij u zitten we met de kerst niet alleen thuis!”, dan pas besef ik wat voor geweldig en dankbaar werk ik mag uitvoeren’.
