Met de tijd dat je binnen TCR bezig bent met je vak als taxi-chauffeur, krijg je mettertijd ook klanten in je voertuig waar je uiteindelijk beroepsmatig een relatie mee opbouwt. Klanten die je wekelijks vervoert van A naar B. Mensen die je tijdens de ritten beter leert kennen en die uiteindelijk ook hun verhaal doen. Er wordt een bijzondere band opgebouwd waarbij het over en weer op vertrouwen gebaseerd is. Zo’n bijzondere band hebben Esmarelda Marsman en Brigitte Schokker.
Brigitte is zo goed als vaste klant bij Esmarelda. Zo’n drie keer per week gaat Brigitte vanaf Dalfsen naar Beekbergen. Daar is de Atlant-instelling waar Brigitte naartoe wordt gebracht. ‘Zo’n twee keer per week breng ik Brigitte naar Atlant in Beekbergen en doe dat al bijna twee jaar’, zegt Esmarelda spontaan wanneer we dit onderwerp aansnijden. ‘Het is altijd weer een gezellige rit wanneer ik voor haar huis in Dalfsen sta. Wanneer ik bij Brigitte voor de deur sta om haar eventueel te begeleiden, zie ik op dat moment wel hoe het lichamelijk met haar ervoor staat. Brigitte heeft de ziekte van Huntington. Maar ondanks dat stapt Brigitte altijd met een glimlach in de auto. Met haar ziekte probeert ze toch vrolijk in het leven te staan’.
Brigitte kan zich nog redelijk verplaatsen naar de auto en instappen lukt nog keurig, maar het is wel fijn dat ze hierbij begeleid wordt. ‘De gordel pakken en omdoen wordt voor mij wel lastig en gelukkig heb ik daar Esmarelda voor, die dit met plezier vast maakt’, laat Brigitte weten terwijl Esmarelda de rollator achter in de auto plaatst en even later naast haar komt zitten. Sinds kort rijdt Esmarelda in een Volkswagen ID.4, een wat robuust ogende auto. ‘Ik ben er enorm blij mee dat Esmarelda mij in deze auto ophaalt. De instap is wat hoger dan haar vorige auto en het is voor mij makkelijker en prettiger instappen. En ik kan ook wat overzichtelijker zitten’. Nog even een check van de chauffeur of Brigitte goed zit en dan op weg naar Beekbergen. Er wordt meestal dezelfde route gereden: via Zwolle de A50 op richting Apeldoorn en dan in de bosrijke omgeving bij Beekbergen naar Atlant rijden.
‘De rit duurt zo’n 40 à 50 minuten naar de eindbestemming, maar voor ons duurt de rit nooit lang’, vertelt Esmarelda verder wanneer ze Dalfsen uit rijdt. Brigitte bevestigt wat haar chauffeur vertelt. ‘De rit is zo weer voorbij’, zegt Brigitte hierop inhakend. ‘Vaste prik tijdens deze rit is het luisteren naar een spelletje op de radio: Vier op een Rij bij Qmusic. We zeggen dan helemaal niks tegen elkaar en luisteren gewoon naar het spelletje’. En regelmatig, wanneer we niemand anders in de auto hebben, gaat de volumeknop omhoog en staat de muziek behoorlijk harder. ‘Brigitte vindt dit wel prettig omdat ze ook slechthorend is en niet alles kan volgen op de radio’, zegt Esmarelda. ‘Het is dan toch fijn dat we elkaar een beetje kennen en weten wat we prettig vinden’.
Soms is de radio niet zo interessant en wordt er een heerlijk gesprek gevoerd. Dat kan over van alles gaan, maar soms zijn er ook diepgaande gesprekken. ‘Als je een paar keer per week dezelfde rit rijdt met iemand als Brigitte, leer je elkaar beter kennen en worden er soms diepere gesprekken gevoerd die je normaal niet zomaar blootlegt’, geeft Esmarelda te kennen. ‘Het is ook een vertrouwensrelatie die je opbouwt met elkaar en ik ben als chauffeur het luisterend oor voor Brigitte. En Brigitte kan erop vertrouwen dat wat er in de taxi wordt besproken ook binnen het voertuig blijft’.
Brigitte kijkt op dat moment Esmarelda aan en bevestigt wat ze zegt. ‘Daarom vind ik het fijn dat ik Esmarelda als vaste chauffeur heb voor mijn rit naar Beekbergen. Ik vertrouw haar volledig met dingen die ik privé aan haar vertel’.
Over haar ziektebeeld is Brigitte vrij open. Ze heeft de ziekte van Huntington, een progressieve hersenaandoening met verschillende symptomen. Onwillekeurige bewegingen, cognitieve achteruitgang en psychische gedragsveranderingen horen tot deze symptomen. Tijdens de rit is wel te merken dat Brigitte onwillekeurige bewegingen maakt. ‘De ziekte van Huntington is voor 50% erfelijk’, laat Brigitte openlijk weten. ‘Mijn vader heeft ook de ziekte gehad en ik weet wat de ziekte met zich meebrengt. Het is niet altijd even makkelijk te accepteren dat er nog geen medicijn is gevonden en dat er geen genezing mogelijk is, maar uiteindelijk besef je dat je ermee moet “dealen”’. Het wordt even stil in de auto en Esmarelda weet dat het soms best lastig is om erover te praten, zeker als je weet hoe het ziektebeeld zal eindigen. Dementie hoort ook bij deze ziekte en het komt ook wel eens voor dat Brigitte iets niet meer weet. ‘Soms moet ik Brigitte aan dingen herinneren, zoals het interview’, vertelt Esmarelda. ‘Ze herinnert zich dan op dat moment even niet meer dat we dit interview zouden houden’. Gelukkig viel dit tijdens de rit niet op en vindt Brigitte het helemaal geen probleem om TCR te woord te staan.
‘Het is fijn dat TCR met de planning zoveel mogelijk rekening houdt met het feit dat ik een vaste chauffeur heb naar Beekbergen’, vertelt Brigitte voordat ze uitstapt bij Atlant in Beekbergen. ‘Een vaste chauffeur zoals Esmarelda geeft mij vertrouwen en een fijn gevoel richting mijn bestemming. Ik ben blij en zeker tevreden met een chauffeur als Esmarelda. Hierdoor kan ik met TCR verantwoordelijk en plezierig reizen’.
